จากยอดดอยแดนไกลใครจะเห็น  ยากลำเค็ญเพียงใดใจยังมั่น

จะปกป้องผองไทยชั่วนิรันด์            สิ้นชีวันก็ยังห่วงหวงแผ่นดิน
ด้วยหน้าที่ชีวิตรับผิดชอบ              คือคำตอบที่รบอยู่มิรู้สิ้น
ความภูมิใจลึกล้ำด่ำอาจินต์            รักแผ่นดินรักเกียรติศักดิ์นักรบไทย
คิดถึงยอดหฤทัยใจจะขาด             เเต่มิอาจตัดใจทิ้งไปได้
ด้วยหน้าที่ศรัทธาท้าใจกาย            คือความหมายเกินค่ากว่าชีวี
ส่งดวงใจข้ามขอบฟ้าไปหาเสมอ       ขอเพียงเธอคิดถึงผู้อยู่ที่นี่
แล้วรอวันรุ่งของพรุ่งนี้                  ฟ้าคงมีพรชัยให้กับเรา            
               หุหุ...สวัสดีเพื่อนๆ ในที่สุดกระผมก็รับชุดปกติเสียเเล้ว เวลามันช่างผ่านไปเร็วเสียจริงๆ หลังจากที่เข้าไปเรียนเตรียมทหารวันเเรก รู้สึกว่า...โห...อะไรฟะ...ตั้งเกือบเดือนเลยหรอเนี่ยกว่าจะได้เยี่ยมญาติเนี่ย ตั้งเดือนกว่าเลยหรอเนี่ยกว่าจะได้กลับบ้านเนี่ย หุหุ...เเต่มันก็ผ่านมาเเล้วนี่เนอะ อยู่ที่นั่นมันทำให้เราได้รู้ว่า...ความภูมิใจมันคืออะไร เช่นขุดจักรดาวเนี่ย ไม่รุนะว่ารุ่นอื่นจะเป็นยังไง เเต่รุ่นนี้จากใจเลยนะ บอกไม่ได้หรอก เเหะๆ บอกได้เเค่ว่าเหนื่อยไม่เท่าที่ควร เเต่พี่เขาก็บอกว่า...ความภูมิใจน่ะ มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับการที่ว่าจะแดกมากหรือแดกน้อย มันอยู่ที่ใจตะหาก...อืมมันก็จริงอ่ะนะ เเต่พอขุดจักรดาวเสด คอมเเมนก็บอกยังไม่ให้ - -* ก็คิดว่า...เอาเหอะ กูภูมิใจของกุละกัน ชุดปกติ...ก็แบบเดียวกัน เหนื่อยไม่เท่าที่ควรเหมือนกัน เเต่ครั้งนี้มีสวนสนาม คิดว่ารุ่นของตัวเองก็ทำได้ดีนะ ไม่รุคนอื่นจะมองยังไง แต่ยังไงเราก็ทำเต็มที่เเล้วนินา อุอุ พอสวนสนามเสดเหนคอมเเมนบอกว่าสวนสนามได้สุดยอดมาก คอมเเมนพัน.นร.๑ เห็นเเล้วว่า นร.ใหม่รุ่นนี้สมควรที่จะได้แบกรับชื่อเสียงของ รร.ไว้บนคอทั้งสองข้าง นร.บังคับบัญชา พัน.นร.๑ ขอมอบจักรดาวเเละชุดปกติให้ อืม...ตอนนั้นมันภูมิใจมาก เพราะคอมเเมนไม่เคยชมเรามาก่อน ทำอะไรก็บอกเเต่ว่าขาดความกระตือรือร้น ไม่ตั้งใจ แย่มาก  ส่วนเรื่องที่ว่าการขุดไม่ค่อยภาคภูมิใจเท่าที่ควรนั้นอาจเป็นเพราะว่า รุ่นนี้มีคนพ่อเบ้มเยอะ เข้ามาแทรกแทรงระบบโรงเรียนซึ่งดีอยู่เเล้วมาทำให้ระบบของ รร.เสีย รุส่นพี่ยังบอกเลยว่า อีกหน่อยการขุดจะไม่มี พอเอ็งเป็นรุ่นพี่เขาบ้างเอ็งอาจจะเเค่โยนจักรดาวให้รุ่นน้องเอ็งเลยก็ได้ นึกภาพเเล้วใจหาย... อยู่ที่โน่นเขาก็ปลูกฝังเรื่องต่างๆ รุสึกรักเเม่มากขึ้น อดทนอดกลั้นมากขึ้น ระเบียบวินัยมากขึ้น หุหุ สรุปคือภูมิใจที่ได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในโรงเรียนเตรียมทหาร เเละเป็นก้าวเเรกสู่การรับใช้ชาติ ได้มาเป็นคนมีอุดมการณ์ ซึ่งจะหาแบบนี้ที่ไหนไม่ได้ในโรงเรียนมัธยม เสพย์ๆธรรมดาๆข้างนอก  แต่ก็อะนะ เป็นนักเรียนทหารมันก็ต้องเสียสละ เสียสละทั้งเเรงกายเเรงใจที่สำคัญคือเวลาเเละความสบาย เฮ้อ...เวลาว่างส่วนตัวก็ไม่ค่อยจะมี กลับมาทั้งทียังไปเที่ยวกับแฟนไม่ได้เลย รุ่นพี่เขาก็บอกว่า "ชีวิตวัยรุ่นที่หายไปเพื่อชีวิตลูกผู้ชายที่ก้าวเดิน" อืม...มันก็จิงอ่ะนะ เเต่ก็ไม่ได้คิดน้อยใจหรอกนะที่เป็นแบบนี้ ยังไงซะเราก็"เลือก"เองเเล้วว่าชีวิตเราจะเดินทางสายนี้ เพราะฉะนั้นภูมิใจเเละยอมรับมันจะดีกว่า หุหุ